Δεν ξέρω πως
έγινε αλλά όντας φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη μου τελειώνουν τα λεφτά και
βρίσκομαι να περιμένω πίσω από μια ουρά που αδημονεί να βγάλει χρήματα από αυτό
το μηχάνημα που από μικρή σκεφτόμουν πόσα να χωράει μέσα!
Περιμένοντας
λοιπόν, στην άκρη ήταν ένας 60ρης, γκριζωπός κύριος με φανερή στο πρόσωπό του
την ταλαιπωρία αλλά με ένα χαμόγελο γεμάτο ευγνωμοσύνη, ο οποίος πουλούσε
περιοδικά ΣΧΕΔΙΑ. Από πίσω του έρχονται ένα παιδάκι με τη μαμά του χέρι χέρι,
αφήνοντάς την τρέχει χοροπηδώντας προς τον κύριο αυτό και του δίνει ένα
βραχιολάκι μάρτη (λευκό- κόκκινο) που είχε φτιάξει μόνος του καθως ήταν αρχές του μήνα. Μέχρι να φτάσει η
μαμά του είχε δώσει στον κύριο το βραχιολάκι λέγοντας «Αυτό είναι για εσάς»,
φτάνοντας η μαμά του λέει «έφτιαχνε τα βραχιολάκια και λέει θα φτιάξω κι ένα
για τον κύριο εκεί που συναντάμε κάθε μέρα». Πόσο όμορφη κίνηση σκέφτομαι και
πόσο πιο όμορφη η κίνηση του κύριου μετά να πιάσει ένα από τα περιοδικά που
είχε προς πώληση και να το δώσει ως αντάλλαγμα στο παιδάκι! Αν σκεφτεί κανείς
πως αυτός ο κύριος ανήκει στις αδύναμε κοινωνικές ομάδες και πως κάποιος του
έδωσε αυτά τα περιοδικά να τα πουλήσει για να κρατήσει το 1,5 € από τα 3€ που
είναι η αξία του περιοδικού θα καταλάβει το μεγαλείο ψυχής αυτών των ανθρώπων.
Πόσοι άραγε ξέρουμε τι κάνει αυτό το περιοδικό; Πόσα χαμόγελα προσφέρει και τι
αξία δίνει στους ανθρώπους;
Ας ερμηνεύσουμε
τις εικόνες που βλέπουμε καθημερινά κι ας βάλουμε έναν τίτλο στην κάθε μια, θα
βοηθήσει την επόμενη μέρα μας κάνοντας έναν μικρό απολογισμό το βράδυ.
ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ
ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ;
Το 2013 ήταν
μια σημαντική χρονιά, καθώς το Μάρτιο (για την ακρίβεια την Τετάρτη 27
Φεβρουαρίου 2013) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στους δρόμους της χώρας
(ξεκινώντας από την Αθήνα) το περιοδικό δρόμου «σχεδία».
Η «σχεδία»
είναι ένα περιοδικό δρόμου.
Αυτό που τη διαφοροποιεί από τον υπόλοιπο τύπο
είναι ότι δεν πωλείται στα περίπτερα και τα όποια άλλα σημεία διάθεσης Τύπου.
Πωλείται αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από ανθρώπους,
συμπολίτες μας που βιώνουν στην πιο ακραία της μορφή την τρέχουσα οικονομική
και κοινωνική κρίση: Άστεγους, άνεργους και, γενικώς, συμπολίτες μας με
ελάχιστο ή καθόλου εισόδημα. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού (3,00 ευρώ),
το 50% (1,50 ευρώ) πάει στον ίδιο τον πωλητή.
Πρόκειται
για ένα κοινωνικό πρωτίστως και στη συνέχεια εκδοτικό εγχείρημα.
Στην
πραγματικότητα, η «σχεδία», όπως συμβαίνει και με όλα τα περιοδικά δρόμου
παγκοσμίως, παρεμβαίνει ουσιαστικά στις ζωές κάποιων ανθρώπων με δύο τρόπους:
Ο πρώτος και
πιο εμφανής είναι ότι παρέχεται η δυνατότητα σε κάποιους συμπολίτες μας που δεν
έχουν άλλες δυνατότητες να εξασφαλίσουν ένα μίνιμουμ έστω έσοδο την ημέρα, που
θα τους επιτρέψει να καλύψουν τις πιο βασικές τους ανάγκες.
Οι «πιο
βασικές ανάγκες» μπορεί να είναι ένας απλός καφές. Μπορεί, όμως, να είναι και
το νοίκι του μήνα που θα προλάβει την έξωση. Να προλάβει την έξωση ή να
αποτελέσει και βάση για πρόσβαση σε αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Εξίσου
σημαντικό, όμως, είναι ότι παρέχει ένα επιπλέον κίνητρο, έναν τρόπο, αν θέλετε,
να παραμείνουν κοινωνικά ενεργοί.
Οι άνθρωποι
της «σχεδίας» ξυπνάνε το πρωί και έχουν κάπου να πάνε. Ένα στόχο, μια
προοπτική, μια δουλειά (και μάλιστα δύσκολη και σκληρή, όπως είναι η πώληση στο
δρόμο). Ειδικώς όσοι έχουν βιώσει ή βιώνουν την ανεργία καταλαβαίνουν καλά τι
εννοούμε.
Διαπιστώνουμε
καθημερινά ότι αυτό το δεύτερο κομμάτι (η πραγματική αίσθηση του ανήκειν που
απολαμβάνουν οι πωλητές της «σχεδίας», μέσα από αυτή τη διαδικασία) σε πολλές
περιπτώσεις είναι πολύ πιο ισχυρό κίνητρο. Είναι λυτρωτικό.
Είναι σαν να
επανακτούν τη χαμένη τους αξιοπρέπεια, όπως μαρτυρούν και οι ίδιοι.
Από τους
δέκα περίπου ανθρώπους (όλοι από δομές φιλοξενίας αστέγων) εκείνης της πρώτης
μέρας που ξεκίνησαν να διανέμουν το περιοδικό ώς το τέλος του χρόνου, 141
συμπολίτες μας είχαν ενταχθεί στο δίκτυο των διανομέων της «σχεδίας»,
εξασφαλίζοντας ένα μικρό έσοδο την ημέρα και αποκτώντας μια άλλη
καθημερινότητα, μια ρουτίνα.
