Κλόουν για λαθραίες ψυχές...

Βλέπεις κάποιοι μπορεί να έχουν πολλά προβλήματα αλλά γαληνεύει η ψυχή τους προσπαθώντας να χτίσουν το χαμόγελο στα πρόσωπα των άλλων…

Όπως ο κλόουν με το καταθλιπτικό πρόσωπο, με το δάκρυ στο δεξί μάγουλο που πάντα προσπαθεί με όλη του την καρδιά να χαρίσει ευχάριστες στιγμές στους γύρω του,

έτσι και μια καταπονημένη κοινωνία προσπαθεί να προσφέρει στιγμές ευτυχίας σε λαθραίες  ψυχές περαστικές!

(english version below)

Παράσταση θα δώσουν την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015 στις 5:30 το απόγευμα στην Πλατεία Ελευθερίας (ΚΩΣ) οι Κλόουν Δίχως Σύνορα από τη Σουηδία.
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΚΩΣ, το Θεατρικό Εργαστήρι και το Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού - Τοπικό Τμήμα Κω καλούν όλα τα παιδιά να βρεθούν στην πλατεία Ελευθερίας για να απολαύσουμε μαζί με τα παιδιά των προσφύγων, που βρίσκονται στην Κω, την παράσταση της Desiree και του Michael.

Today, the 15th of October, Clowns without Borders from Sweden will give a live performance in Eleftherias Sq. (the city's central square, next to the mosque) at 17.30

Solidarity Kos, Theatre Lab and the Greek Guiding Association invite you to join us and all refugee children in Kos, to enjoy Michael's and Desiree's performance. We hope to see you there!

Continue Reading...

Είδηση αφορμή...

~Εντοπίστηκε πτώμα σε παραλία δίπλα σε τουρίστα που είχε επιλέξει το νησί για τις διακοπές του.~

ΠΡΩΤΗ ΣΚΕΨΗ: «Πω πω δε θα ήθελα να ήμουν διακοπές και να μου συνέβαινε αυτό!»

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ: «Δε θα ήθελα να αναγκαστώ να αφήσω το σπίτι μου, την πατρίδα μου, τις συνήθειές μου, να δραπετεύσω από τη χώρα μου δίνοντας όλα μου τα υπάρχοντα για να γλιτώσω από τη σφαγή και να καταλήξω, κατά την προσπάθειά μου να επιβιώσω αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες , πνιγμένος δίπλα σε έναν τουρίστα. Δε θα ήθελα να ήμουν εγώ αυτός που θα εγκατέλειπε με αυτόν τον τρόπο την οικογένειά του δίνοντας της το βάρος να συνεχίσει μόνη της. Δε θα ήθελα να ήμουν αυτά τα παιδιά που κοιμούνται με προσκέφαλο το πεζοδρόμιο, ούτε αυτά τα παιδιά που τα πρώτα τους βήματα τα κάνουν με γυμνά πόδια στα αγκάθια ενός πάρκου. Επίσης δε θα ήθελα να ήμουν αυτή η μάνα που αδυνατεί να προσφέρει στο παιδί της το καλύτερο παίρνοντάς του το ψωμί από το χέρι για να ταΐσει τους υπόλοιπους.  Δε θα ήθελα να ήμουν αυτή που μαυρίζει την εικόνα ενός νησιού ή μιας χώρας.»

Δε θα ήταν αυτή η επιλογή μου λοιπόν και προφανώς δε είναι επιλογή κανενός να φτάσει σε αυτή την κατάσταση.

Ας απαλλαγούμε από την νοσηρή πρώτη σκέψη που μας έτρεφε τόσα χρόνια κι ας κάνουμε μια δεύτερη «αγκαλιάζοντας» τον άνθρωπο σαν άνθρωπο και όχι σαν μετανάστη, μαύρο, άρρωστο, κατώτερο.  Η ανθρωπιά είναι το μόνο που μας απέμεινε…

 

Θα πει κανείς ρομαντικό... ίσως να το δοκιμάζαμε κι έτσι!

Κως, 2015

Continue Reading...